W niedzielę 17 sierpnia 2025 r. parafia Jaminy obchodziła uroczyście wyjątkowy jubileusz 270 lat istnienia świątyni wzniesionej w 1755 r. z ramienia fundacji księżnej Teodory Sapieżyńskiej. W wydarzeniu uczestniczyli licznie zgromadzeni parafianie, goście oraz przedstawiciele samorządów. Gośćmi honorowymi byli Biskup Pomocniczy Diecezji Ełckiej Dariusz Zalewski, Zakonnik Zakonu Redemptorystów z Torunia Grzegorz Lachowicz, Damy i Bracia Kurkowi z Okręgów Podlaskiego i Mazowieckiego Zjednoczenia Bractwa Kurkowego Rzeczypospolitej. Do Jamin zjechało aż trzech królów kurkowych. Mazowiecki Król Kurkowy Władysław Krzyżanowski z Ostrowi Mazowieckiej – Mazowiecki Wojewoda Braci Kurkowych, Łomżyński Król Kurkowy Bernard Szymański oraz Król Kurkowy z Łomżyńsko-Drohickiego Bractwa Kurkowego w Ciechanowcu Antoni Wojno, który wystawił armatę czarnoprochową, z której oddał salut armatni podczas stawiania Krzyża Misyjnego przed kościołem. Z chorągwią Podlaskiego Baonu Artylerii Czarnoprochowej Domu Urodzonych Panów Kuczyńskich wystąpił Hetman Bractwa Kanclerz Zjednoczenia Bractwa Kurkowego Rzeczypospolitej gen. BKR Gniewomir Rokosz-Kuczyński, który wygłosił mowę okolicznościową w trakcie uroczystości i zaintonował "plurimos annos" z okazji imienin ks. Jacka Brzóski.
W uroczystości udział wzięła także Zastępca Kurkowego z Ostrołęki Mirosław Szczepankowski. Obecny był także Wielki Dyrektor Oddziału Dam Kurkowych św. Rity ZOHiS Bractwo Kurkowe Rzeczypospolitej płk BKR Wioleta Gryguć-Fronczyk.
Gminę Sztabin reprezentowali Wójt Jarosław Karp, Zastępca Wójta Anna Gorajewska-Harasimowicz oraz Radni. W imieniu Powiatu Augustowskiego udział wziął Starosta Piotr Rusiecki.
Obchody rozpoczęła Msza Święta dziękczynna za dar Misji Świętych. W homilii podkreślono, że Misje Święte to wyświęcony przez Kościół dar, który wciąż potrzebuje modlitwy, świadectwa miłości i materialnego wsparcia dla misjonarzy pracujących w miejscach ubogich, zapomnianych czy dotkniętych konfliktami. Zwrócono uwagę na to, że dzięki ludzkiej ofierze i modlitwie każda parafia staje się częścią jednego, powszechnego misjonarskiego serca Kościoła.
Podczas liturgii ustawiono Krzyż Misyjny, który stał się nowym, widzialnym symbolem misyjnego powołania parafii. Krzyż ten, przedstawiający świat i różne kręgi misji, miał przypominać wiernym o zobowiązaniu do głoszenia Ewangelii, o gotowości do współpracy z misjonarzami oraz o solidarności z różnymi kulturami i rodzinami na całym świecie. Po błogosławieństwie krzyża wierni wyrazili jedność w modlitwie i wytrwale powierzali wysiłkom misyjnym swoje dni i ofiary.
Poświęcono również odnowione Tabernakulum. To ważne duchowe wydarzenie symbolizowało powrót Domu Pana do pełnej świetności i wyrażało pragnienie, by Najświętszy Sakrament był bezpiecznie przechowywany w godnych warunkach. Biskup dokonał błogosławieństwa Tabernakulum, a podczas całej ceremonii modlono się o obecność Chrystusa w Eucharystii i umocnienie wspólnoty parafialnej.
Wspólnie dziękowano za dar wiary, wspólnoty i duchowego przewodnictwa, które przez pokolenia kształtowały to miejsce dla mieszkańców Jamin i okolic. Jubileusz to czas modlitwy, refleksji nad przeszłością oraz odpowiedzialności za przyszłość duszpasterstwa i życie lokalnej społeczności
Powstanie parafii datuje się na połowę wieku osiemnastego. Pierwszą świątynię pw. Św. Mateusza Apostoła ufundowała księżna Teodora Sapieżyńska w 1755 r. Jednak w 1789 r. kościół, nie wiadomo z jakich przyczyn, spłonął. Jeszcze tego samego roku król Stanisław August nakazał budowę świątyni, gdyż pobudowana naprędce kaplica miała kształt szopy krytej słomą. Jednak nie doszło do budowy obszerniejszej świątyni, gdyż drewno („a przysposobiono 480 kloców drewna”) zabrano na budowę kościoła w Suchowoli w cesarstwie rosyjskim. Dopiero w roku 1849 stanął kościół drewniany, przewieziony kosztem parafian, z pobliskiego Augustowa. W 1852 zbudowano organy. Kościół w ciągu następnych lat zyskiwał wspanialszy wygląd i bogatsze wyposażenie.
Parafia w Jaminach posiada bogate dziedzictwo, które łączy pokolenia wiernych, kapłanów i osoby świeckie zaangażowane w liturgię, nauczanie oraz pomoc ubogim. Budowa świątyni, jej poświęcenie i kolejne etapy remontów oraz upiększania wnętrza stały się areną wspólnego pielgrzymowania parafian. W pamięci i w dokumentach pozostają opowieści o ludziach, którzy ofiarowali czas, talenty i środki materialne, aby to miejsce służyło pogłębianiu wiary i kształtowaniu dobra wspólnego.
Z całego serca życzymy wszystkim parafianom kolejnych lat wspólnoty, w których każdy odnajdzie miejsce do rozwoju wiary, nadziei i miłości.
Mariola Mitros-Wolska
Redaktor Naczelna NSzD
